Ik ben Janke

Story Teller | Key Note Speaker | Copy Writer | Content | Het is om te Janke | Online Magazine | Rouw & Verlies | Georganiseerd | Leidinggevende van een kleuter| Pragmatisch | Duidelijk | Humor

Deze woorden beschrijven mij als persoon het beste. Als je bij mij naar binnen zou spieken in de avonduren, dan kan je er van op aan dat ik met mijn headset op naar muziek aan luisteren ben. En als ik zeg luisteren, dan bedoel ik eigenlijk: ik sta een show op te voeren al was ik Beyonce zelf. Compleet met keurig uitgevoerde choreografie en dramatische uithalen.

Mijn wekelijkse Facebook vlog met mijn zoon, die ik niet zou kunnen scripten al had ik het graag, is één van de dingen waar ik ontzettend veel plezier uithaal. Strijken vind ik afschuwelijk! De was doen kan ik dan wel weer ontzettend waarderen. Verder ben ik een hele gewone moeder van 36 die koken steeds leuker begint te vinden, ook wel eens geen geduld meer heeft met haar kleuter en totaal ongeschikt is om mee te gaan op schoolreisje.

Mijn haar moet ik verven, anders glinstert het (wat een stuk prettiger klinkt dan “ik word grijs”) en ik zou eigenlijk nog best 5 kilo willen afvallen, maar ja: blauwe M&M’s! Keuzes! Ik wandel steeds liever met onze puppy buiten, zelfs in de regen. In 2020 ga ik enorm trouwen, waar ik erg naar uit kijk.

 

Nadat mijn vriend, en vader van onze zoon, in 2014 bij een persoonsverwisseling om het leven kwam (dit is een mooie zin voor hij werd per ongeluk geliquideerd), ben ik heel lang op zoek geweest naar iets wat mij zou kunnen helpen. Zowel professioneel als persoonlijk. Aan een heleboel zaken heb ik echt wel wat gehad, maar wat ik echt zocht, dat vond ik nergens.

Iemand of iets die paste bij hoe ik met deze kut situatie omging. Veel was gericht op oude theorieën, lotgenotencontact en hopeloos ouderwets. Vooropgesteld: iedereen bewandelt zijn of haar eigen pad. Wat bij mij past, hoeft niet bij iedereen te passen en andersom. Maar waar was de moderne kijk op rouw? De moderne kijk op een heftige gebeurtenis integreren in je leven? Ik moest het maar gewoon verwerken! Maar ja, vlees verwerk je, verlies integreer je! Dus daar werd ik nogal dwars van.

Als ik al wat tegenkwam was het voor mij veel te zielig-gericht. Ik wist wel dat ik zielig was, daar hoefde ik nou juist geen bevestiging in. Ik wilde die peper in mijn reet, die glimlach om mijn vaak te grove grappen, die niet oordelende anderen. In mijn eigen kring vond ik die mensen wel, maar zowel online als offline was er maar bar weinig te vinden.

Dan regel ik het zelf wel! En zo ben ik gestart met het schrijven van content over doorleven na een heftige gebeurtenis en geef ik lezingen over mijn eigen verhaal.

Ik leef nog lang en gelukkig ondanks de afschuwelijke gebeurtenis die zijn sporen heeft achtergelaten. Kiezen om door te leven is een luxe waarvan ik hoop dat ik mensen steeds meer kan overtuigen. Jij hebt zelf de sleutels in handen.

Als ik het kan, kan jij het ook!