Verlies na Verlies

Over rouw en verlies zijn boeken vol geschreven. Dit wist ik al een tijdje. En nu ik een HBO studie doe op dit onderwerp weet ik dat er nog veel meer boeken over zijn volgeschreven. Hele wetenschappelijke artikelen, papers en scripties zijn er te vinden.

Er is echter geen enkel boek of artikel wat aandacht heeft voor verlies na verlies. Meer specifiek: je eerste liefdesverdriet na het overlijden van je partner. Zonde! Want dit was voor mij een hele vreemde en vooral nare ervaring.  

De eerste schreden op het liefdespad zijn sowieso onwennig, onnatuurlijk en heel vreemd. Tenminste, zo was het voor mij. Ratio en gevoel lopen de hele dag enorme bokspartijen met elkaar uit te vechten. Rico en Jamal zijn er niks bij. Het is vermoeiend, spannend, leuk, eng, onwennig en had ik al vermoeiend genoemd?

Ik kan alleen putten uit persoonlijke ervaring, dus daar hou ik het in deze blog ook maar bij. Nadat ik eerst 1,5 jaar had liggen aanmodderen (en dat is een understatement), werd ik voor het eerst echt weer verliefd. Halleluja! Bloedspannend natuurlijk. Het spreekwoordelijke rugzakje wat er op mijn rug hangt, is nou eenmaal niet van een lieflijk leuk Eastpak formaatje, maar meer een 55 liter backpack waar mening Mount Everest beklimmer zijn hele bepakking wel in kwijt zou kunnen. Met mij krijg je dus niet alleen al mijn leuke kanten erbij, maar ook die complete bergbepakking. Ga er maar aan staan.

De liefde bleek wederzijds en we leefden nog lang en gelukkig. Oh nee, wacht. Zo ging het toch niet helemaal. Net zoals stellen zonder rugzakjes of complete bergbepakkingen, werkt het soms wel, en soms niet. Na een x periode bleek het niet meer te werken. Rationeel wist ik dit wel, gevoelsmatig wilde ik strijden tot het bittere einde. Ik wilde niet weer verliezen, ik wilde niet weer iemand kwijt raken.

Het gebeurde toch!

En toen was daar: liefdesverdriet. Dit varkentje zou ik wel even wassen. Liefdesverdriet had ik eerder gehad, dat had ik overleefd. Hopla.

Het werkte niet op deze manier. Ik werd opgegeten door mijn eigen verdriet. En als ik dan zo verdrietig was, dan werd ik weer boos op mezelf, want ja: hij was toch niet dood. Van deze gedachte schrok ik dan weer en werd ik weer verdrietig. Zie hier: de vicieuze cirkel. Als ik dacht dat ik een rouwtsunami had, bleek het een liefdesverdriettsunami. Maar die had hij niet verdiend. Die behoren maar aan één man toe. De dode man! Niet de levende, “ik kan niet met jou samen zijn” man! Ik was er letterlijk kotsmisselijk van. Liefdesverdriet kende ik wel. Liefdesverdriet na verlies niet.

Verlies na verlies was voor mij een opeenstapeling van verdriet, schuldgevoel, boosheid aangevuld met eenzaamheid. Een recept voor urenlange gesprekken met vriendinnen al dan niet vergezeld van een bak ijs. Een recept voor ultiem zelfmedelijden aangevuld met RUMAG quotes die tijdelijk verlichten boden. Een recept voor twijfel. Niet alleen aan jezelf, maar ook aan de ander. Twijfel over je eigen rouw en rouwproces, twijfel aan de relatie die je hebt met anderen en die met jezelf. Alles stond op losse schroeven.

Naarstig ging ik op zoek naar documentatie over dit onderwerp. Hoe deal je met liefdesverdriet na rouw? Niks! Maar dan ook letterlijk niks te vinden. Voor een pragmatist zoals ik een behoorlijk bittere pil om te slikken. Liefde na rouw: van alles over te vinden. Seks na rouw: iets minder over te vinden, maar het is er wel. Liefdesverdriet na rouw: geen woord, geen letter hierover. Alsof het niet voorkomt, het niet bestaat. Ik had een online cursus “verlies na verlies” best kunnen waarderen in dit stadium. U bent nu bij stap 6, nog 4 te gaan en dan bent u hiervan verlost! Helaas!

En net als met “echt” liefdesverdriet, werd het met de tijd minder. In mijn beleving duurde het langer dan “normaal”. Hoewel ik me afvraag wat normaal dan zou moeten zijn. Van minder liefdesverdriet ging het uiteindelijk over naar geen liefdesverdriet meer. Van geen liefdesverdriet meer ging het uiteindelijk naar “ik sta weer open voor andere mogelijkheden”.

En nu? Nu zie ik het wel. Dit was er weer eentje in de categorie “de eerste keer …. na rouw” Niet de leukste, maar wel een hele leerzame! Ik spaar deze categorie nog even door.

Kwartet!

Add A Comment