The Emotional Bank Account

Ik ben in de gelukkige omstandigheid dat ik ooit in mijn leven een lezing heb kunnen bijwonen van Stephen Covey. Op dat moment was ik te jong en te onervaren om alles tot me te kunnen nemen. Er is echter één ding wat me altijd is bijgebleven is “The emotional bank account”.

Heel erg kort door de bocht: Je moet eerst storten voor je wat kunt opnemen. In mijn hele loopbaan heb ik deze stelling enthousiast toegepast, en met succes. Het is hoe de meeste mensen werken. Ik doe iets voor jou, dan doe jij iets voor mij. Storten, opnemen. Stephen Covey stelt dat hier een vorm van balans in moet zijn. Logischerwijs. Die balans is voor iedereen anders. Je hebt met iedereen een andere relatie (persoonlijk, vriendschappelijk, werk gerelateerd, relationeel etc.) met een andere dynamiek.

Van nature ben ik een storter. Bewust opnemen vind ik moeilijk. Dus mijn spaarsaldo is sky high. Een hele tijd heb ik het anderen kwalijk genomen dat ik niet kon opnemen. Ik had namelijk gestort bij je, dus nu is het jouw beurt. En dit is precies waar het misgaat.

Als ik namelijk geld stort op bankrekening A, dan zal ik ook zelf (op het moment dat ik daar behoefte aan heb) het geld moeten opnemen. Bankrekening A gaat echt niet vanzelf het geld aan me terugstorten. Ik ben daar zelf verantwoordelijk voor. Met andere woorden: ik ga met mijn pas naar de bank en haal het geld van bankrekening A.

Ik ging er altijd vanuit dat als ik stortte bij persoon B, dat hij of zij dan als vanzelf een storting mijn kant op zou doen. Persoon B zorgt dat ik kan opnemen. Fout! In sommige relaties is dit een vanzelfsprekendheid, je kunt er alleen niet vanuit gaan. Het is namelijk een aanname dat “omdat ik heb gestort, de ander nu verantwoordelijk is voor het opnemen”. En assumption is the mother of all f*ck ups. Hoe vaak ik niet spaargeld zo weggegooid heb omdat ik de aanname deed dat iemand het wel gewoon terug zou storten. Dan was ik boos en teleurgesteld en nam ik mijn verlies. Jammer van mijn spaarsaldo. Een behoorlijk energielek.

Pas nu ik ouder ben snap ik dat als je wilt opnemen bij iemand, je dit duidelijk zult moeten maken. Je zult erom moeten vragen. Het is namelijk geen automatische vanzelfsprekendheid om je eigen stortingen op te nemen. Wat voor jou als een storting voelt, kan voor de ander heel normaal voelen en geen bijdrage hebben aan jouw spaartegoed. En, dit vind ik vaak het alle moeilijkste, als je vraagt om een opname kan de ander ook gewoon weigeren. Nee is ook antwoord. Misschien was je spaartegoed niet hoog genoeg, misschien heeft de ander je geld opgemaakt, misschien is je spaartegoed bevroren of is er niks over om op te nemen of bij jou te storten. Het kan allemaal.

Nog niet zo lang geleden heb ik al mijn moed bij elkaar geraapt, ik ging een bewuste opname doen. Ik stapte naar mijn bank en eiste (!) een opname. Ik had gestort tot ik een ons woog, en nu wilde ik al dat spaargeld inzetten voor mezelf. Ik vond het een hele logische stap. Achteraf gezien is eisen wellicht niet het beste middel, maar op dat moment vond ik dat ik recht had om al mijn spaargeld in één keer op te mogen nemen.

Ik kreeg niks. “Uw transactie is geweigerd!” Pijnlijk! Echter, de bank waar mijn spaartegoed staat gaf me wel een duidelijke uitleg. Mijn spaartegoed is bevroren, ik snap ook waarom. En nadat de donkere wolken die mijn ego verspreidde waren opgetrokken realiseerde ik me eindelijk wat mijn vriend Stephen Covey in de kern bedoelde met de “emotional bank account”. Het is geen recht toe recht aan rekening waar je maar kan storten en opnemen tot in de lengte van dagen. Het is een complexe rekening, met rare dynamiek, periodieke sluitingen, halve storingen, halve opnames en alle behalve lekker gereguleerd. En godzijdank zonder overheid bemoeienis.

Dus in plaats van mijn spaargeld als verliespost te zien en alle stortingen die ik gedaan had niet meer mee te laten tellen, laat ik mijn spaargeld op de bevroren rekening staan. De uitleg van de bank was hierin essentieel. Zonder uitleg was het wel degelijk een enorme verliespost geweest. Hoe zonde is het om zowel in saldo als in energie dit verlies te pakken. Mijn ego overleeft het wel, de bank ontdooid uiteindelijk mijn saldo wel en dan neem ik op of spaar ik lekker verder. “Ons ben zunig!”

Comments

  1. Richard

    Ja, het fijne en problematische van deze rekening is dat je het tegoed mág opnemen. Als dat kan. Als je erom vraagt. Op de juiste manier. Op het goede moment, Nóg fijner is dat deze rekening echt enórme rente uitkeert. Maar je moet wel saldo hebben want bij rood staan ga je enórme rente betalen.

    1. Janke Verhagen

      Precies! Totaal dynamiek en situatie afhankelijk. Het is niet mijn makkelijkste rekening, vaak wel de meest interessante (rente-technisch inderdaad).

Add A Comment