Rugzakken samenvoegen

Vandaag is mijn lief jarig! De eerste verjaardag van een man in huis sinds de dood van Stefan. Zoonlief heeft het al dagen over hoe ik om 5 uur op moet gaan staan om slingers op te hangen. Wait what? Daar heb ik stevig over onderhandeld. Uitkomst: We hebben maandagmiddag samen de slingers opgehangen.

Sinds begin van dit jaar wonen we samen. Wat zou ik graag nu een romantisch verhaal op willen hangen over hoe vanzelf het allemaal gaat. Hoe het allemaal rozengeur en maneschijn is. Hoe makkelijk deze nieuwe gezinssituatie voor ons allemaal is.

Laat me even een moment bijkomen van het lachen. Muahahahahahahahahaha.

Nog niet misschien. Is het leuk? Absoluut. Meer dan zelf. Is het makkelijk? Mwoah, niet helemaal, en daarmee bedoel ik eigenlijk te zeggen: helemaal niet.

Wellicht (en dit geef ik schoorvoetend toe) heb ik deze nieuwe situatie misschien iets onderschat. Iets maar hoor. Natuurlijk had ik van te voren bedacht dat we allemaal moesten wennen. Al mijn pijlen waren gericht op mijn zoon: die zou wel het meest moeten wennen van allemaal. Hmmmmm, dat bleek in de praktijk ook wel mee te vallen.

Waar alles eerst nog “super cool” was als mijn lief dat deed (denk aan: naar bed brengen, voorlezen, voetballen, skaten etc….) is hij nu, net als ik, maar “gewoon” geworden. Ik probeer dit dan uit te leggen aan mijn lief als zijnde een compliment. Als hij tegen jou net zo doet als tegen mij: dan hoor je erbij. En dat is volgens mij een prima uitgangspunt. Het is fijn om te weten dat mijn zoon een vaderfiguur heeft aan mijn nieuwe lief. Een vaderfiguur die niet de wedstrijd aangaat met Stefan. Vervangen kan namelijk niet. En dat hoeft ook niet. Ze hebben het samen echt wel eens over Stefan. Ik moet daar dan best een beetje om gniffelen, ook omdat alle drie de mannen stiekem behoorlijk op elkaar lijken. (Blijkbaar heb ik toch een type.)

Dit proces ging echt niet zonder slag of stoot. En hoewel ik de eerste “ik luister niet naar jou want je bent mijn vader niet” pas had verwacht als zoonlief een jaar of 12 zou zijn, kwam deze al na een week of 3. Hoppa! Dwars door de zure appel heen. Het was de eerste keer, en gelukkig kunnen we ons allebei realiseren dat het niet de laatste keer zal zijn.

Op dit vlak is de rust relatief wedergekeerd. Fijn.

Nu wij zelf nog. Dat wij moesten wennen, had ik ergens wel bedacht, maar niet helemaal toegelaten. Op mijn roze wolk had ik besloten dat alles zonder slag of stoot zou gaan. Rainbows, Unicorns, Glitters: the whole nine yards. En toen kwam de realiteit.

Na 3,5 jaar samen te hebben gewoond met mijn zoon, heb ik blijkbaar nogal wat routines opgebouwd. Laten we dit patronen noemen. Nu ben ik behoorlijk georganiseerd en is het aanpassen van deze patronen niet echt mijn sterkste kant. Misschien heb ik hierin wel de flexibiliteit van een loden deur. Daarbij (dacht ik nog), jij komt bij ons wonen, dus je past je maar aan. Tsja….. Zo werkt het dus niet. Het idee dat ik nieuwe routines zou kunnen maken, kwam gewoon niet bij me op. (Rest assured: ondertussen is dit geniale plan wel bij me binnengekomen.) Hetzelfde geldt natuurlijk voor de man in kwestie, die had ook zijn leven op manier X ingericht en komt in een totaal andere manier terecht. We hebben het ondertussen redelijk goed onder de knie.

Enige overgebleven strijdpunt: hoe hang je een toiletrol goed om? Hier gaan we de rest van ons leven denk ik niet uit komen.

Alsof de praktische kwesties nog niet voldoende uitdaging geven, heb je natuurlijk ook nog de emotionele kwesties. Nu ben ik niet zo bang om mijn emoties te tonen bij hem, maar je krijgt er nogal een verhaal bij. En dan ben je ook nog met iemand die van dat verhaal haar werk heeft gemaakt. Ga er maar aan staan. En natuurlijk hebben we allemaal een rugzak. Groot en klein, ook hij. Als je na je dertigste iemand ontmoet dan vind ik het knap als je een rugzakloos type treft. Ik vraag me zelfs af hoe wenselijk dit is, maar dit is een hele andere discussie.

Stel het je als volgt voor:

  • “Oeh, leuke vrouw op Tinder”
  • Appen / bellen / afspreken
  • “Oeh, ze is toch wel erg leuk”
  • Vrouw vertelt over doodgeschoten man en hoe zij hier haar werk van heeft gemaakt
  • “Oeh, ze is nog steeds heel erg leuk”
  • Vrouw heeft rouwtsunami
  • “Oeh, ik vind haar nog steeds erg leuk”
  • Samenwonen met vrouw en kind (en eigenlijk ook een beetje met vader van kind)
  • “Oeh, ze blijven gewoon heel leuk!”

Persoonlijk zou ik voor minder weggelopen zijn. (Er was een tijd dat ik afknapte om de kleur van iemands gordijnen bijvoorbeeld.) Maar hij bleef, en blijft. Ik heb daar zo’n enorme bewondering voor. Je moet daar namelijk een hele bewuste keuze voor maken. Een keuze waarvan ik ondertussen weet dat niet iedere man hem wil of kan maken.

Elke dag realiseer ik me hoeveel geluk mijn zoon en ik hebben. En ook hoeveel geluk mijn lief heeft. Dat je elkaar kunt vinden tussen alle brokstukken van die rugzakken in, dat je daarover een gesprek kunt voeren, dat je die brokstukken soms mee helpt opruimen met elkaar, dat er ruimte is voor de aanwezigheid van Stefan, dat er ruimte is voor nieuwe dingen, dat er een nieuwe gezinsdynamiek ontstaat en dat we dit met zijn drieën mogen en kunnen doen.

Die rugzakken voegen we vanzelf wel samen, en dan wordt het vanzelf iets wat we met zijn drieën dragen.

En die wc rol? Die blijft natuurlijk op de juiste manier hangen: mijn manier!

Add A Comment