Project Rouw

Ik ben een aanpakker en een doorpakker. Niet lullen maar poetsen. Ik accepteer dat het is wat het is, zet mijn schouders eronder en ga weer door. Behoorlijk efficiënt, al zeg ik het zelf.

Efficiënt is het zeker. En is er niks mis met een behoorlijk portie efficiency. Werk technisch brengt het me ontzettend veel. Laat grote projecten maar aan Janke over, daar draait ze haar hand voor om. Ik knal er een beetje Prince 2 en Agile tegen aan, met een snufje Lean en hoppa: geregeld! Ook thuis bestier ik (inmiddels) een behoorlijk efficiënt huishouden. So far so good.

Als dan ineens je wereld stil staat en je niet meer weet of je voor of achteruit moet, dan grijp je terug naar wat je weet: efficiency. Een uitvaart regelen onder stress kan ik heel erg prima. Of ik in dat proces altijd aardig ben geweest, laat ik gevoeglijk even in het midden. Doel: een “fantastische” uitvaart (voor zover je dit als fantastisch kunt omschrijven). De route: een projectplanning waar menig Agile Coach een moord voor zou doen (pun intended).

Daarna kwam het verwachte zwarte gat: niks meer om te regelen, geen houvast, niks. Vol overgave heb ik me op de administratie gestort. Binnen 2 dagen was alles opgezegd, omgezet of anderszins geregeld. Lekker bezig Janke! En zo lekker efficiënt weer.

Volgende punt op de agenda: rouw en trauma. Godzijdank kwam daar mijn casemanager van Slachtofferhulp op visite. Nadat ik als een wervelwind vol trots had zitten vertellen hoe goed en kundig ik de administratie op orde had gekregen, vroeg ze aan mij: Maar hoe voel jij je?

“Uh ja, even daarover!” Ik had mijn plan al klaar. “Ik had dus bedacht dat het handig was om als eerste aan de slag te gaan met mijn eerste laag van rouw bij een rouw coach of psycholoog. Als die laag dan weg is, kan ik naar een trauma psycholoog. Als die dan klaar is, ben ik veel beter in staat om mijn laatste stuk rouw op te pakken met die eerste knakker. Dus als jij nou mij wat namen en nummers geeft, dan ga ik aan de slag en dan ben ik met een week of 12 wel weer op de rit.” Doel: weer mentaal en emotioneel gezond worden. De route: een projectplanning van 12 weken zonder ruimte voor uitloop.

Vol verwachting (en eerlijk gezegd ook in afwachting van een compliment) heb ik haar met een glimlach aangekeken. Ze keek me aan met ogen zo groot als schotels terwijl haar mond steeds verder open zakte. Haar ogen zochten naar mijn moeder. Uit haar oogopslag kon ik opmaken dat ze non verbaal aan mijn moeder vroeg: “Is ze serieus?” Waarop mijn moeder (waarschijnlijk) een eye-roll heeft gemaakt en een gezicht heeft getrokken waaruit je kon opmaken dat ze dacht: “Yep, ze is bloedserieus. Los jij deze even op?”

Ze richt zich weer tot mij: “Janke, ik denk dat je er iets te makkelijk over denkt.” Nu ben ik degene die denkt dat zij niet helemaal lekker is. Ik zucht eens diep. “Het komt misschien een tikkeltje pragmatisch over, dat realiseer ik me ook, maar dat is nou eenmaal zoals ik ben.” Ze haalt haar schouders op, en zegt (precies wat ik nodig had): “Okay, ik maak een lijstje voor je!”

Het is 6 weken later als we weer op het onderwerp terugkomen. Ik was na 2 keer afgehaakt bij de psycholoog. Hier was ik bij lange na nog niet aan toe. Schoorvoetend moet ik aan haar toegeven dat ze misschien, in theorie, heel erg misschien toch ergens, in de verte, een heel klein beetje gelijk had. “Het is eigenlijk not done wat ik nu ga zeggen,” zegt ze tegen mij, “maar bij jou kan ik dit wel maken.” Mijn oren spitsen zich en ik ga er eens goed voor zitten. Nu gaat er toch iets komen.

“I told you so!”

Een seconde of 5 is het muisstil en dan schieten we allebei zo keihard in de lach.

Ik heb nog vaak aan dit moment terug gedacht, en aan mijn drang om mijn rouw en trauma in een project vorm te gieten. En als ik dan weer in de modus van rationaliseren en functioneel rouwen schiet dan denk ik aan haar en aan haar “I told you so!”

You sure did! Dank je wel daarvoor. Het bleek mijn eerste stap naar mentale en emotionele verwerking. Het doel: Een nog lang en gelukkig leven. De route: work in progress. En eigenlijk bevalt me dat steeds beter dan een Agile sprint. Heerlijk!

Add A Comment