Moederdag

Moederdag! 

Er zijn dagen dat ik “this whole single mom thing” tot in de puntjes onder de knie heb. Yeuh me!! Alles loopt vanzelf, alsof ik stiekem kabouters in huis heb die me ongemerkt helpen. Ik vergeet geen boodschappen, mijn huis is aan kant, mijn werktijden zijn meer dan acceptabel, mijn kleuter is tevreden, ik kook gezond en alles loopt op rolletjes! Intens tevreden stap ik ’s avonds met een gelukzalige glimlach in bed, me afvragend hoe ik toch ooit kon denken dat ik dit niet in mijn eentje kon doen! Manisch tot en met!

Er zijn ook dagen dat het een stuk minder soepel loopt. De kabouters zijn dan even met vakantie. De was stapelt zich op, ik vergeet het tien-minuten gesprek op school, in de supermarkt heb ik geen idee wat ik moet meenemen, we eten de hele week poffertjes, pizza en patat (also known as the 3 p’s), mijn kleuter slaapt slecht, mijn woonkamer lijkt meer een oorlogsgebied en ik heb de focus van een visstick. Ik mopper alleen maar en sneer tegen mezelf en mijn zoon! Als ik ’s avonds in bed stap denk ik “zie je wel dat ik het niet alleen kan!” Borderline crazy!

Ik prijs mezelf gelukkig dat de eerstgenoemde dagen een stuk vaker voorkomen dan de laatstgenoemde. En als ik al een beroerde “single mom dag” heb, dan accepteer ik dat tegenwoordig als een bui. Het is wat het is! Ik heb maar 2 handjes, maar 2 voetjes en maar 1 hoofd waar ik alles in prop.

Ook prijs ik mezelf gelukkig dat ik in de afgelopen jaren manieren heb gevonden om het mezelf soms net even wat makkelijker te maken:

  • Oma’s!! De oppermoeders! Voor mij de dag waar Moederdag om draait. Zonder de oma’s was ik onmogelijk in staat om zelf de moeder te zijn die ik zo graag wil zijn. Oma Been & Oma Ford: ik zeg het te weinig…. Deze Moederdag is voor jullie!
  • Betaalde hulp. Mocht je in de omstandigheid zijn om iemand te betalen voor je schoonmaak zaken: doen! Ik koop hiermee tijd die ik met mijn kleuter door kan brengen! We hebben al geen zeeën van tijd over, dus deze investering doe ik graag!
  • Betaalde oppas: vaak voel ik me bezwaard om familie te vragen om op te passen als ik een avond weg wil. Of dit nu zakelijk is of privé (ook ik wil wel eens een feestje meepakken), ik vind het lastig om het niet te koppelen aan “iets praktisch”. Eigenlijk koop ik met een betaalde oppas mijn schuldgevoel af. Zo simpel is het. Ik betaal iemand om een avond de hort op te gaan. En daarmee koop ik ook weer me-time die resulteert in meer energie voor het klimbos. Win-win
  • Boodschappen: ik laat ze bezorgen! Wat een heerlijkheid. Het scheelt me tijd, frustratie en een hoop geren van opdracht, naar de supermarkt, naar huis, naar de opvang! Tel daarbij op mijn afkeer van de supermarkt en je hebt de beste oplossing van het jaar te pakken!
  • Plannen! Ik plan me een ongeluk. Ik gebruik een life planner waarin ik niet alleen afspraken noteer, maar ook to do lijstjes, doelen, acties etc. Hiervoor gebruik ik een kleurcode. Heerlijk overzichtelijk (en licht neigend naar OCD). Voor mij werkt het perfect! Ik hou op deze manier, ondanks alle drukte, mijn focus vast.
  • Mindset: ik heb heel erg lang gedacht dat ik alles zelf moest doen! Alsof ik een mindere moeder was als ik zaken zou uitbesteden of om hulp zou vragen. Wat een onzin! Vraag om hulp, accepteer een aanbod van een vriendin, sta jezelf toe om wat voor jezelf te doen en sta jezelf toe om ook eens een beroerde dag te hebben! Het zegt namelijk niks over je kwaliteiten als moeder, het zegt alleen dat je een rothumeur hebt, en dat hebben we gelukkig allemaal wel eens!

Terugkijkend op mijn eigen ontwikkeling, realiseer ik me dat ik niet alleen gegroeid ben als single mom, maar nog veel meer als ouder! Het recht om gefrustreerd te zijn om alle ballen maar hoog te houden is namelijk niet alleen toebedeeld aan de alleenstaande moeders, maar aan alle moeders! Alleen, samen of misschien wel in drievoud… Het maakt niet uit!

Hulde aan alle moeders! Moeders die dag in, dag uit er het beste van proberen te maken. Die hun kroost ook wel eens om 19 uur al in bed parkeren omdat ze het helemaal zat zijn. Die smelten als ze zomaar een kusje krijgen van hun kleuters. Die een tosti knutselen omdat ze de boodschappen niet gehaald hebben. Die samen met hun nageslacht voor de 836e keer Frozen kijken alsof ze het voor het eerst zien. Die denken “oh nee, niet het kinetische zand, dat geeft zo’n bende!” Die knutselen, pleisters plakken, wonderkusjes geven, mee huiswerk maken, de was wisselen om elf uur ’s avonds, broodjes smeren, knuffels geven, mee voetballen, een dansje instuderen, de iPad afpakken, Lego huizen bouwen……

Enfin: Hulde aan die moeders!

Add A Comment