Met volle angst vooruit

Vorige week poste ik een tekst van “Lief Leven” die voor mij veel betekent. En aan de reacties te zien, ben ik niet de enige bij  wie deze prachtige tekst binnenkomt.

MET VOLLE ANGST VOORUIT

Maar, wat is dat eigenlijk? Met volle angst vooruit?

Voor iedereen is dit iets anders. Voor mij betekent het in ieder geval dat ik al die beren die ik op mijn pad zie, en dat zijn er behoorlijk veel kan ik je verklappen, vooral dat laat wat het zijn: zelf gemaakte beren! (Belangrijk hierbij is dat alle beren die ik tegenkom, vooral door mijzelf daar naar gezet zijn. Heel er vermoeiend. Het goede nieuws is: wie iets zelf neerzet, kan het zelf ook weghalen.) Deze beren zijn er op uit om mijn route te dwarsbomen. Zodat ik moet omlopen. En aangezien ik niet de meest fanatieke wandelaar aller tijde ben: ik loop liever niet om. Dus ik kijk naar de beer, bedenk of deze beer echt bestaansrecht heeft en wat mijn plan van actie is.

En dan komt angst om de hoek kijken. Ik ken namelijk niemand die voor zijn lol alleen een potje wilt gaan vechten met een beer. Ook niet die schattige kleintjes overigens. Een beer blijft toch altijd een beer. En deze zelfbedachte beren zijn altijd sterker, slimmer, handiger, creatiever, meer actiegericht etc. dan ik zelf ben. Althans dat heb ik dan weer bedacht.

Zie je het patroon? Tsja, waarschijnlijk herken je het patroon ook nog. Vre-se-lijk! Wat maken we het onszelf toch moeilijk zo af en toe.

Met volle angst vooruit is dus voor mij het gevecht aangaan met de beer. Meestal is dit een gevecht met mezelf, en eigenlijk zelden of nooit met iemand anders. Meestal win ik het van de beer. Ik weet namelijk heel goed welke kant ik op wil lopen, en dat er dan ineens een beer in de weg staat is jammer, maar het weerhoud met niet meer van het lopen van mijn route: “Aan de kant k*t beer! Je staat verdomme in de weg!”

Mijn angst voor sommige beren zal ik illustreren in een voorbeeld.

Voor mijn bedrijf wil ik me graag gaan specialiseren in rouw en verlies. Een behoorlijk heftig onderwerp, waar wel mijn hart ligt. Ik mis in het huidige landschap een no-nonsense aanpak, en die wil ik graag creëren. Goed, specialiseren dus. Alleen met ervaringsdeskundigheid kom ik er niet.

Beer 1: studie of cursus? (verschillende beren, verschillende inzichten, verschillende mogelijkheden). Deze beer is rationeel gezien prima weg te werken.

Beer 2: kosten? (die spreekt vanzelf). Ook een beer die met wat ratio en rekenwerk zo weer terug naar zijn winterslaap kan.

Beer 3: Tijdsinvestering? (ik heb nog een interim opdracht, lopende coaching trajecten, mijn zoon gaat minder naar de BSO, vrienden, familie etc. Deze beer heet vooral “schuldgevoel”.) Een lastigere beer dan de eerste twee, maar wederom met wat rationaliteit, afspraken met familie en een goede planning kan deze beer lekker naast beer 2 gaan liggen.

Beer 4: “Wat zullen ze wel niet denken?”. De opperbeer. De moederbeer. De beer aller beren. De beer die (als je denkt dat hij weer slaapt), ineens weer voor je neus staat. Deze beer kom ik met enige (on)gezonde regelmaat tegen. En deze is voor mij de kern van MET VOLLE ANGST VOORUIT. Deze beer en ik gaan nooit vrienden worden. En deze beer is voor mij het lastigste terug naar zijn grot te sturen, ondanks dat ik hem zelf gemaakt heb. Deze beer is goed bestand tegen ratio, het is een gevoelsbeer. Ook dat nog! En hoewel ik heel goed weet hoe mijn route loopt, heb ik altijd een aanloopje nodig om deze beer te lijf te gaan. Hoe subtiel dit daarna gaat, laat ik gevoeglijk even in het midden, maar het gaat.

En zo heeft iedereen haar eigen portie beren. Soms één, soms twee en heel soms ook wel acht. Zolang je in je achterhoofd houdt dat het zelfgemaakte beren zijn en ook die soms even hun slaap moet pakken, is er vrij weinig aan de hand.

En dan?

Beren terug de grot in? Allemaal weer in diepe slaap? Mooi! Ik pak mijn wandelkaart er weer bij en vervolg mijn route. Met volle angst vooruit! Op naar de volgende beer!

Add A Comment