Life Changing?

“Doe maar niks levens veranderend de komende maanden!” Ik hoor het mijn casemanager van Slachtofferhulp nog zo zeggen. Verbouwereerd kijk ik haar aan. “Kun je dit even kwantificeren voor me?” Ze glimlacht: “Hou maar 6 maanden aan, in jouw geval is een jaar echt te lang.” Ze kent me goed ondertussen.

De reden achter deze tip is logisch en rationeel goed te verhapstukken. Je bent jezelf niet, je bent in beslag genomen door verdriet, stress, boosheid en rouw. En laat nou juist uit deze emoties de enorme drang ontstaan om allerlei levens veranderende dingen te doen. Je leven staat nu toch al op zijn kop, dus hatsjee: laten we dan meteen gebruik maken van dit ondersteboven effect.

De tip heb ik toch zeker een week of 5 ter harte genomen. Toen zat ik bij de tattoo meneer. Misschien niet heel levens veranderd, maar wel voor altijd. Dat wist ik natuurlijk wel, want ik had er al twee, maar ja: het moest allemaal weer meteen gebeuren, in de zweem van alle eerder genoemde emoties. Met dikke tranen die over mijn wangen stroomde, heeft de meneer zijn klusje geklaard en liep ik na een klein uurtje met een nieuwe tattoo de deur uit. Ondertussen heb ik me al een paar keer afgevraagd of ik mijn laatste tattoo moet laten verwijderen. Het feit dat ik het niet gedaan heb, zegt genoeg. Nu zou ik dit nooit meer doen, maar het paste wel bij de tijd en het past nu bij mij. Het hoort bij me.

Na een slordige 6 maanden besloot ik te verhuizen. Speaking of levens veranderend. Wellicht (en dit geef ik echt schoorvoetend toe) heb ik niet om alle juiste redenen het huis gekocht waar ik nu in zit. Misschien heb ik zelfs ook wel niet al te goed nagedacht en het huis laten keuren. Maar toe maar. Ik zit erin, mijn huis is na 2 jaar klussen, schilderen en herinrichten wel echt mijn huis geworden. De tip van de casemanager begon steeds meer zijn duidelijkheid te krijgen.

Na een jaar besloot ik voor mezelf te beginnen. Tot ziens vaste baan, hallo onzeker ondernemersbestaan. Levens veranderend? Ja behoorlijk. Helemaal voor iemand zoals ik, die van zekerheidjes (en bijbehorende Excel bestandjes) aan elkaar hangt. Maar ja, mijn leven hing toch al helemaal ondersteboven, dan kon dit er ook nog wel bij. Geen enkel probleem. Beter nu alles tegelijk dan stukje bij beetje. (Dacht ik toen vol goede moed.) De wijze woorden van de casemanager besloot ik te parkeren. De eerste 6 maanden waren immers voorbij, dus niet meer aan mij besteed. Dit had (natuurlijk) niets met levens veranderd te maken. De hoofdschuddende blikken uit mijn omgeving heb ik volledig genegeerd. En met succes!

“Doe maar niks levens veranderd de komende maanden!” En daar zat ik dan: een tatoeage, een huis en een eigen bedrijf rijker.

Dat ging niet helemaal zoals afgesproken. Spijt? Nee, nergens van. Had ik het achteraf gezien anders (lees: beter) kunnen doen? Ik weet het eigenlijk niet. Al deze levens veranderende zaken hebben me ook gemaakt tot wie ik nu ben. Hierdoor weet ik beter wat ik wel wil, wat ik niet wil en hoe ik graag mijn leven in wil delen. Het was wellicht niet de meest efficiënte route (ook dit geef ik schoorvoetend toe), maar wel mijn route. En er kan niks mis zijn met het volgen van je eigen route, juist als je te maken krijgt met rouw, verlies, boosheid en verdriet!

Add A Comment