Guilt Trip

Ochtenden zijn zeg maar niet echt mijn ding. En als ik zeg niet echt mijn ding, dan bedoel ik eigenlijk te zeggen: Ik haat ochtenden! Diep en intens!

Vorige week was daar ineens een hele ontspannen ochtend, zo eentje die als vanzelf lijkt te gaan. Zoon had zichzelf aangekleed en zichzelf van ontbijt voorzien, mijn lief liep zijn spullen bij elkaar te scharrelen en ik zat op mijn aanrechtblad het tafereel te aanschouwen terwijl ik rustig mijn koffie opdronk. Een diepe zucht ontsnapte aan mijn mond. Zo’n zucht die lekker voelt, waar je van ontspant. Zo’n zucht die je een gevoel van ontspanning geeft. Een geluk zucht! Heerlijk.

Terwijl ik mijn hoofd draai om door het keukenraam naar buiten te kijken, valt mijn blik op een foto van Stefan en mijn zoon. Ze lachen. Ze zitten samen in de trein en maken een selfie. Een pijnscheut schiet door mijn hart. En ineens is het daar: een schuldgevoel. Een guilt trip van hier tot yesterday en weer terug. Mijn maag trekt een beetje samen, en ik onderdruk de behoefte om “sorry” te mompelen tegen die foto.

Sorry, dat jij er niet meer bent! Sorry, dat ik me net zo gelukkig voelde! Sorry, dat ik opnieuw een gezin aan het vormen ben. Sorry, dat ik dit met “jouw” zoon doe! Sorry, dat jij er niet bij kan zijn! Sorry, dat jij niet degene bent aan wie zoonlief opbiecht op wie hij verliefd is! Sorry, dat iemand anders mij zo aan het lachen kan maken!

Sorry! Gewoon sorry! Voor alles!

Ik draai mijn hoofd terug naar de foto. Kijk er even bewust naar. Een glimlach ontvouwt zich om mijn mond. Het is de leukste foto die ik heb van Stefan en zoonlief. Mijn lief komt naast me staan. “Leuk is die foto!” Ik kijk op. “Ja! Het is mijn lievelingsfoto!” Mijn glimlach wordt een grijns.

Als ik de deur achter me dicht trek om aan de dag te beginnen samen met mijn mannen, is hij weer terug: de geluk zucht!

Comments

  1. Mieke

    Zo begrijpelijk. Het leven gaat door. Maar het lijkt mij ook dat dat heel vaak moeilijk. Ik hoop het nooit mee te maken.

Add A Comment