De Rode Bloemkool

Bedrijfsmatig ben ik me aan het verdiepen in de kunst van het spreken. Ofwel: Hoe krijg ik zo effectief mogelijk een boodschap over de bühne waardoor mensen iets gaan doen (of iets gaan laten). Dit is een behoorlijk onderwerp van gesprek de laatste weken. Van iemand die dit al ernstig goed onder de knie heeft, kreeg ik een tip. Lees het boek “Verbaal Meesterschap” van Remco Claassen. Zo gezegd, zo besteld bij mijn vrienden van Bol. Een dag later lag deze Spreekbijbel in mijn brievenbus.

Remco (ik hoop dat ik Remco mag zeggen) heeft deze Bijbel in 2 delen opgedeeld. Hij stelt namelijk dat je pas een effectief spreker kunt worden als je weet wat de grootste valkuilen zijn binnen effectieve communicatie. Nu zie ik mezelf als iemand die behoorlijk effectief communiceert, zowel zakelijk als privé. I was wrong! Direct en duidelijk (mijn paradepaardjes) zijn blijkbaar niet altijd zo effectief. Volgens de valkuilen die Remco beschrijft kan ik zakelijk behoorlijk effectief communiceren. Privé stukken minder.

Waar gaat het mis? In mijn geval al in het tweede hoofdstuk dus. Ik vond dit zo’n eyeopener dat ik deze graag deel. Kort door de bocht (zonder Remco tekort te willen doen) werkt het als volgt: In onze hersenen hebben wij een Amygdala. Een baal van neuronen die ons emotionele brein wordt genoemd. De vorm lijkt op die van een amandel. Emoties komen (nog veel korter door de bocht) onder andere hier tot stand. Deze amandel is heel erg primair in zijn (of haar) reageren. Een beetje zoals mijn zoon van 5. Binnen een nano-seconde kan hij veranderen van dit schattige amandeltje in een grote pulserende rode bloemkool. Je lichaam wordt dan in directe staat van paraatheid gebracht. Handig bij direct dreigend gevaar, minder handig bij “normale situaties”. De rode bloemkool commandeert je om een oplossing te forceren. Ons lichaam heeft hier oplossingen voor gevonden, echter feit blijft dat de rode bloemkool regelmatig de kop opsteekt.

Dit hoofdstuk heb ik meer dan één keer gelezen. Met open mond. Terwijl ik nee zat te schudden. Me heftig afvragend wanneer mijn Amygdala in godsvredesnaam voor het laatst de vorm van een amandel had. Zo’n schattige, lief liggend en voortkabbelend. Ik wist het echt niet. Mijn Amygdala is een constante pulserende rode bloemkool. Het is wel een consequente pulserende rode bloemkool. Hij reageert namelijk op alle emoties die hij ervaart, meestal zonder schreeuwen overigens. Dat dan wel. Schreeuwen is totaal zinloos, daar had ik Remco gelukkig niet voor nodig. Maar ook op fijne en blije emoties moet ik blijkbaar acteren.

Ik heb dit altijd aan mezelf (en anderen) verkocht als “primair reageren” en “overmatig enthousiasme” met daarbij de aantekening dat ik juist “zo lekker dicht bij mezelf blijf” en ik dus nooit fout kan zitten. Hoe effectief dit is voor de communicatie is eigenlijk nooit bij me opgekomen. Dus ik heb me aantal recente gesprekken voor de geest geprobeerd te halen. Een paar gesprekken met een ontzettende kwade rode bloemkool, een verdrietige rode bloemkool, een hyper enthousiaste rode bloemkool, een geïrriteerde rode bloemkool, enfin: de bloemkool was er altijd. En altijd bepaalde de bloemkool mijn manier van communiceren. En verdomd als het niet waar is: Remco heeft hartstikke gelijk. De rode bloemkool is de smet op effectieve communicatie. De oorzaak van onbegrip, miscommunicatie, “langs elkaar heen lullen” en menig meningsverschil. (Het feit dat iemand anders gelijk heeft, werkt trouwens ook op mijn rode bloemkool, maar dit geheel terzijde.)

Dus daar zit ik dan, hoofdschuddend met mijn nieuwe Bijbel op mijn schoot. Een enorme pulserende rode bloemkool. En de wetenschap dat ik privé toch niet zo effectief communiceer als ik altijd gedacht heb. Duidelijk en direct kan je heel ver brengen, als je maar niet communiceert op datgene wat de rode bloemkool je influistert.

De rode bloemkool en ik gaan vrienden worden heb ik besloten. We hebben vrede gesloten. Het is prima dat de rode bloemkool er is in tijden van crisis. De rode bloemkool moet echter wel heel mindful even een yoga pose gaan doen als er geen direct gevaar op de loer ligt (wat eigenlijk het geval is in 99% van de gevallen). Met andere woorden: ik accepteer zijn aanwezigheid en kies ervoor deze te negeren en niet mee te gaan in zijn offensieve houding, geheel tegen mijn natuur in. Learning by doing! 

Alles is een keuze!

 

Voor iedereen die denkt: “dit boek moet ik ook lezen!” (ik kan het aanraden), hierbij de link.

https://www.managementboek.nl/boek/9789049103927/verbaal-meesterschap-remco-claassen

Add A Comment