De Cover-My-Ass-Mehode (CMAM)

In alle coaching trajecten die ik aanbied, gaat er een stuk over je eigen persoonlijke belemmeringen en valkuilen. Geheel ten onrechte wordt er vaak gedacht dat ik, als trainer en coach zijnde, geen last heb van belemmeringen. Niks is minder waar. Ik heb een hoop belemmeringen, die mij met enige regelmaat ook echt verschrikkelijk in de weg zitten.

Voor mij zit de winst erin dat ik niet alleen weet dat dit een belemmering is, maar dat ik ook in staat ben om hierop te acteren. Dit betekent niet dat ik altijd in staat ben om de belemmering weg te nemen. Een keuze kan ook zijn om de belemmering te accepteren voor wat het is en een andere weg te zoeken naar mijn doel.

Wat is dan mijn grootste belemmering? Ik ben ontzettend gevoelig voor wat anderen vinden, denken en voelen bij dingen die ik doe. Dit kan zowel zakelijk zijn (ze vinden het vast dom dat ik voor mezelf ben begonnen) tot privé (ze zullen me wel een slechte moeder vinden omdat ik zoveel werk). Daar komt als complicerende factor bij dat ik ook graag besluiten gecheckt wil hebben, tot in den treure. “Wat is een goede frequentie voor een nieuwsbrief, wat is een goed aantal dagen dat mijn zoon naar de opvang gaat, hoe vaak per week zou ik eigenlijk moeten koken?” Dit soort vragen. En waarom?

Dit noem ik de Cover-My-Ass-methode. Mocht ik dan voor mezelf een verkeerde keuze nemen, of op een beslissing moet terugkomen, dan ligt het niet alleen aan mij. Ik heb het namelijk gecheckt met meerdere personen, dus ik ben hier in essentie niet verantwoordelijk voor. De Cover-My-Ass-methode wordt door iedereen die ik ken toegepast. Weliswaar in mindere of meerdere mate, maar werkelijk iedereen past hem toe. Ik ken weinig personen die in totale autonomie leven en letterlijk niet bezig zijn met de reactie van de buitenwereld op hun keuzes en besluiten.

Helaas moet ik ook concluderen dat de Cover-My-Ass-methode ook een hoop kan vertragen. In essentie vraag je namelijk toestemming aan anderen om te doen wat je wilt doen. Het verlaagt je energie en geeft je meer verwarring dan duidelijkheid. Dus hoe zinvol het wellicht lijkt om deze techniek toe te passen om tot een goede keuze of besluit te komen, het brengt je uiteindelijk helemaal nergens.

Goed verhaal, wat is de oplossing? Als ik die oplossing had, dan was ik nu een rijke vrouw geweest. Het enige wat ik kan brengen is een tip, een tip die ik zelf gestolen heb. Tijdens een training afgelopen februari werd ik gewezen op mijn drang om maar continu “toestemming” te vragen voor keuzes en besluiten die ik graag wilde uitvoeren. En daar leerde ik de tegenhanger van de Cover-My-Ass-methode: De Fuck-It methode! Werkt als de brandweer!

Als ik nu iets wil doen wat ik eigenlijk heel spannend vind, dan ga ik aan de slag, typ me een ongeluk en breng mijn boodschap zo helder mogelijk over. In artikelvorm, in trainingsvorm, in een blog of in de vorm van een nieuwe website. Puur alleen omdat ik graag mijn inzichten wil delen, en als iemand hier wat van vind, dan is dat maar zo. Ik kan (en wil) niet meer iedereen te vriend houden. Dat klinkt een stuk stoerder dan de werkelijkheid overigens. In de werkelijkheid zet ik iets klaar om te lanceren, neem een diepe teug adem, fluister tegen mezelf “Fuck-It!” en druk op publiceer!

Belemmering overwonnen! En mocht het een verkeerde keuze zijn, dan was het helemaal mijn eigen schuld…

Add A Comment