Dank Je Wel

“Wauw, wat een ontzettend gave jas heb je aan!” De mevrouw in kwestie glimlacht vriendelijk naar mijn vriendin en zegt “Dank je wel!”. Einde gesprek. Mijn vriendin loopt terug naar mij en ik kijk vol verbazing naar hetgeen zich net voor mijn neus heeft afgespeeld. “Je doet het ook gewoon.” In mijn stem klinkt verbazing. Geen verbazing naar haar, ik weet dat ze zo is, maar verbazing naar het gemak waarmee ze iemand anders een compliment maakt. En verbazing over het gemak waarmee deze vrouw het compliment in ontvangst neemt. Het is niet alleen verbazing, maar eigenlijk ook jaloezie. Ik zie vaak mensen die ik een compliment zou willen maken. Vreemden, maar ook bekenden. Ik hoor vaak genoeg een verhaal wat een compliment waard zou zijn. Maar 9 van de 10 keer spreek ik het niet uit.

De keerzijde van de medaille is er ook. “Wauw, wat heb jij een ontzettend mooie jurk aan.” Ik begin te blozen en stamel iets in de trant van “Ah joh, was een uitverkoopje bij de Hennes. 15 euro maar.” Waarom zeg ik dat? Waarom doet zoiets er toe. “Dank je wel” met een gemeende glimlach was echt een veel betere reactie geweest.

Hoe groter de complimenten worden, hoe ongemakkelijk ik ben met reageren. “Ik heb echt bewondering voor je. Een bedrijf, een huishouden, een zoon om op te voeden. Ik doe het je niet na.” Ik haal dan altijd een beetje weifelend mijn schouders op en zeg iets als “Tuurlijk wel, dat zou jij ook gewoon doen.” En weer zeg ik geen “dank je wel!”

Zowel met grote als kleine complimenten ben ik dus blijkbaar niet goed in staat deze te incasseren. Mijn hart denkt “Dank je wel!” en mijn hoofd gooit roet in het eten. Mijn hoofd slingert zaken naar me toe als “Zeg, doe eens even niet zo arrogant!” of het altijd doeltreffende “Je bent heus geen haar beter dan de rest hoor!” Dodelijk vermoeiend. Want als je diep in mijn hart kijkt, dan ben ik zelf ook heel erg blij met die prachtige jurk (anders had ik hem niet gekocht) en ben ik eigenlijk ook verdomd trots op mezelf dat ik alle ballen zo in de lucht kan houden. Ik geef het je te doen. (Nu sloeg ik iets door zeker…..?)

Een tijd geleden heb ik me daarom twee dingen voorgenomen:

  1. Ik maak elke dag minimaal één persoon een compliment. (Een bekende, een vreemde, een vriendin. Maakt niet uit. Ook de grootte van het compliment doet niet ter zake.)
  2. Als iemand mij een compliment maakt dan zeg ik alleen maar “Dank je wel!” en incasseer het compliment. (Uitzondering op de regel: als het compliment echt totale onzin is. Recentelijk gehoord: “Die blonde highlights maken je echt jonger!” Uhhhhh, welke highlights ook alweer?)

Eigenlijk binnen een week of 2 is het geen voornemen meer, maar heb ik het volledig in mijn bestaan opgenomen. Ongemakkelijk vind ik het beide soms nog steeds, en dat zal ook wel zo blijven. Bescheidenheid siert de mens immers. Als het maar in balans is, zoals voor de meeste zaken in je leven. En het helpt me om sowieso vaker “Dank je wel” uit te spreken. Voor de tijd die iemand voor je maakt, het appje waarmee iemand je raakt of de woorden die iemand naar je uitspreekt. Allemaal zaken waar een “Dank je wel” mee volstaat.

Hart en ratio weer verbonden!

Add A Comment